پیراهن سپید جاوید

سرد است

و کرم ها و سوسک ها

خورده می شوم

تمام می شوم

و غم ها .امید ها. ستاره ها که مال من نبود

آب می شوم

اشک می شوم

رها رهاتر از خدا

از دود می شوم

برو

چادر سیاهت

خاک می شوم

نبودن آغاز می شود

دروغ بود كه ستاره هايت

آفتابي مي شوند

و پنجره ها

در هجوم نور مي شكند

سكوت باد ها را

دستي بر هم نزد

دست باغبان سبز نشد

باغبان مْرد

جنگل در آفتاب سوخت

دروغ مي گفتي

تا فالی از قفس به در آورد

و اهدا نماید آن فال را به جویندگان خوشبختی

تا شاهدانه ای به هدیه بگیرد

(( پرواز )) قصه بس ابلهانه ایست

از معبر قفس

                                                                                          (( نصرت رحمانی))

نگو فرشته كوكي دوباره مي خندد

نگو دو دست پر از لطف و مهرباني او

به خاك تشنه اين باغ آب مي بخشد

به من نگو بنشين صبر كن مي آيد

خداي مرده اين شهر سال ها خوابيد

و اين جهان كه پر از مرگ و نفرت و غم بود

به قبر عشق و گل و آرزو مبدل شد

سكوت سينه ام آبستن است فريادي

دو پاي خسته من راست خواهد شد

واين سكوت پر از كينه عاقبت روزي

به مشت محكم مظلوم زور خواهد داد

كشيد پيكر يك زن به قامت سيگار

سپيد جامه و مرمر تن و پر از شادي

كشيد شعله زبانه و تار مويش سوخت

و دود مي شد و دائم به آسمان مي رفت

ميان شعله و دود پيكر زن سوخت

ولي ميان هوا ها و دود ها انگار

هنوز قامت رويايي همان زن بود

سكوت سينه ها آبستن فرياد ديگر بود

پس از لختي

همه فرياد سر داديم:

((خدايا دادمان بستان از اين ديدادگر مردم))

هر از گاهي چنين آشوب مي كرديم!

هميشه خواستار مرگ دشمن از خدا بوديم

خداييشان نبود هرگز

ولي ايمانشان از ما فوي تر بود

به زور پنجه و همت بسي ايمانشان محكم تر از ما بود.